Stolen Art

Vuurdoop met waterverf

2011-06-07T15:20:00.003+02:00

Hallo iedereen,

Omdat kleurpotloden zo passé zijn (hehe) en ik gefrustreerd werd van de gelimiteerde mogelijkheden, heb ik besloten me aan aquarel te wagen. Jarenlang had ik er een heel tuttig beeld van: waterige bloemen in de 'ik ben zestig en doe een aquarelcursus met de buurvrouw' stijl... maar goed, het was vooral mijn eigen bevooroordeeldheid die zorgde dat ik nooit verder keek naar alle leuks dat gedaan kan worden met een beetje waterverf. Van een paar vrienden mooie creaties gezien en het leek me leuk het ook eens te proberen. Het is vooral lekker makkelijk in gebruik; met een kleine aquarel 'reiskit' heb je zo alles bij elkaar op tafel en is het ook mogelijk om even een kwartiertje bezig te zijn als je wilt.
Natuurlijk was ik nog wel veel te ongeduldig (als ik iets wil, wil ik het NU) en ben ik aan de slag gegaan met niet watervaste inkt, hetgeen best mogelijk is als je een bepaald effect wilt bereiken, maar dat was net niet mijn intentie... verder geen zin gehad om de achtergrond uit te werken, dus die slaat niet echt ergens op, so don't ask. Anyway, het elfje is het derde figuurtje naar eigen ontwerp (yay! ik kan ook iets anders dan natekenen!) en ik ben benieuwd naar jullie op- of aanmerkingen, tips of nutteloos gebazel. Nee Tessa, comments hoeven zeker niet intelligent te zijn, dan zou ik nooit meer wat durven zeggen!

Hieronder een work in progress...

We all wear masks

2011-02-12T21:19:00.002+01:00

Here's a little question for you:

When attending some kind of "dress up party", be it a costume ball or Halloween party (although no one I know ever threw one of those here in Holland), what costume would you choose? Does what you pick say anything about your personality or psyche?

What your Halloween mask reveals could be more important than what it hides.

When you notice how your friends and family dress up at such a party, you learn about their personality, true self, and what makes them tick. Do they tend towards superhero costumes or nurse attire? Are they dressed as food, murderers, or movie stars?

The psychology of dressing up in a costume is all about what your choice of costume reveals about your personality traits.

Of course, there is more than one thing about your outfit that can reveal something about your personality: say, you didn't have a lot of money to go out and shop for an appropriate attire, so you just threw a few things together and made something completely new out of it. You're probably a creative person. Or, if you pick an outfit because of how comfortable it fits rather than how good it looks, that could say something about what your priorities are.

Anyway, here are a few theories on the psychology of the costume ball, (these were stolen from the net):

•French Maid Costumes. Your "mask" could reveal a natural comfort or inclination towards a particular persona. If you choose a sexy French maid or dominatrix costume, you could be either sexually repressed or sexually liberated. In other words, you’re a sex kitten yearning to escape or you’re already giving, good and game in the bedroom – and you probably enjoy being in the centre of attention.

•Superman or Spiderman Costumes. If you gravitate towards superhero or heroine costumes, you could have a child-like fantasy of saving the world and a desire to fight evil. You like the feeling of being omnipotent and strong, admired and revered. Superhero Halloween costumes reveal personality traits that revolve around fantasies of good and evil.

•Fairy Princess or Peter Pan Costumes. The innocent costumes of your childhood could indicate a wish for youthfulness, and a desire to recapture the naïve tendencies of children. Perhaps you wish for safety and simplicity. Similar to the superhero persona, you may wish for the magical ability to save the world from evil. Some costumes reveal not just personality traits, but also secret childhood wishes.

•Rabbits, Horses, Puppies or other Animal Costumes. Animals represent instincts and the characteristics of the creature of your choice. For instance, bears represent power and strength. Giraffes are peaceful and serene; bunny rabbits furry and cuddly. Animals have mythological as well as contemporary traits, such as loyalty (dog) and royalty or self-confidence (lion). Dressing as cat, for instance, could mean you admire independence in yourself -- or you wish for it.

•Vampire Costumes. Choosing a macabre costume reveals personality traits that revolve around your fascination with the dark side, and perhaps a desire to get in touch with your own dark and scary self.

Although there has been an instance where I attended a friend's birthday party as a witch, the scary costume is not really my cup of tea. At the time I must have been 10 or 11 and the party had a horror (well, as much as our age and parents allowed...) theme. I remember us watching an OLD version of Frankenstein, which was hilarious rather than creepy. :)

So if I had to choose now what to wear, it would be something along the lines of a fairy or elf (you guessed that, right?) or maybe a harem girl or mermaid. Perhaps a little cliché, but there you have it.

The thing is, I suddenly realise that even though I was dressed as a witch, it wasn't a particularly ugly/warty (hah!) one. I had on a long black dress, had hair reaching my backside at the time and wore lipstick in a very dark red, the shade bordering on black. Think Morticia Addams. I would have never put up with being green or wrinkly...

Which causes me to think there is an aspect of sensuality to my fantasy. That combined with the sort of magicality and beauty you'd associate with a fairy or mermaid.
I'd never be able to identify with an animal, with the exception of the cat maybe, but not because of their projecting independence, but rather their sensual feline movement, sleekness and underlying touch of danger (being formidable predators).

On the other side, the part about wanting to save the world from evil and the desire to hang on to innocence and finding security certainly rings true.
Then there's Hubby: on asking him what he would be, he answered without thinking (or maybe he's had it all planned in his head for years...) "Robin Hood!"
Now, I have no particular desire to see my man in tights, but I otherwise really like it. Feeding the poor by stealing from the rich, being good and just and skillful, brains over brawn and all that jazz. 'S OK...

Anyway, 99.99% of my life goes by without costume balls (sadly, I'd kinda like to play dress up for once), but it made me think about masks in general and how we live with maks in our social lives, how we let others see us and even see ourselves.

Masks have been around since ancient times and have been used in ceremony, storytelling, and dramatic enactment. They are worn for performance, entertainment, disguise, concealment, or protection. The "masks" we wear on a day to day basis allow us to reveal or conceal ourselves in our own way.

Persona actually is a word that derives from the Latin for a kind of mask made to resonate with the voice of the actor (per sonare meaning "to sound through"), but often refers to the practical and successful personality that we use most of the time in the workplace and social relationships. It's a bit like a facade that we start to develop in childhood when we get approval for behaving in certain ways. At the same time, we also learn to disguise and repress those features and traits that not approved- negative characteristics such as anger, greed, envy, and jealousy. We also may repress any other aspects such as creativity or self-confidence if these qualities are not appreciated or affirmed.

Carl Gustav Jung wrote extensively about the concept of persona and the various ways it manifests itself. He also proposed that there is a dark side to the personality, well-know to the field of psychology as the shadow. It includes both repressed, instinctual feelings and untapped potential. The shadow is not just the "evil" opponent of persona, but is also imagination and creativity left behind or forgotten because of sensible or good behavior.

For the growing child, the development of a viable social persona is a vital part of adapting to, and preparing for adult life in the external social world. "A strong ego relates to the outside world through a flexible persona; identification with a specific persona (doctor, scholar, artist, etc.) inhibits psychological development." For Jung "the danger is that people become identical with their personas - the professor with his textbook, the tenor with his voice." The result could be a shallow, brittle, conformist kind of personality, with an excessive concern for what people think - an unreflecting state of mind in which people are "utterly unconscious of any distinction between themselves and the world in which they live. They have little or no concept of themselves as beings distinct from what society expects of them". The stage was set thereby for what Jung termed Enantiodromia - the emergence of the repressed individuality from beneath the persona later in life: "the individual will either be completely smothered under an empty persona or an enantiodromia into the buried opposites will occur."

The breakdown of the persona constitutes the typically Jungian moment both in therapy and in development - the "moment" when that excessive commitment to collective ideals masking deeper individuality - the persona - breaks down. Given Jung's view that the persona is a semblance, the dissolution of the persona is absolutely necessary for individuation. Nevertheless, its disintegration may well lead initially to a state of chaos in the individual: "one result of the dissolution of the persona is the release of fantasy/disorientation."

As the individuation process gets under way, "the situation has thrown off the conventional husk and developed into a stark encounter with reality, with no false veils or adornments of any kind."

Recovery, the aim of individuation, is not only achieved by work on the inside, but also by a readaptation in outer life - including the recreation of a new and more viable persona. To develop a stronger persona might feel inauthentic, like learning to play a role, but if one cannot perform a social role then one will suffer. That's how one goal for individuation is for people to "develop a more realistic, flexible persona that helps them navigate in society but does not collide with nor hide their true self." Eventually, "in the best case, the persona is appropriate and tasteful, a true reflection of our inner individuality and our outward sense of self."

Yeah... definately not there yet... but I've always loved the lyrics in Sarah McLachlan's Fumbling Towards Ecstacy and I think it's rather appropriate here and it's what I wish for you all and myself:

Peace in the struggle

To find peace

Comfort on the way

To comfort

Why have I been blabbering on about all this? BECAUSE... I don't know, my head is a weird place sometimes, all I really wanted to do was show you my latest painting. And, oh, it's a mask, so...
Having said all this, I've been noticing some interesting things about the figures I've been drawing, they seem to reflect me or however I would like to be more than I realised before... anyway, here you go!

Idole d'Armani

2010-12-17T18:43:00.001+01:00

Een reclame voor het parfum Idole van Armani...

Aanpassing

2010-03-03T20:33:00.009+01:00

Kennen jullie deze nog?
Ik heb hem een beetje veranderd...

En zo is hij nu (nou ja, nu... ik heb er inmiddels alweer overheen geschilderd, mwahaha!)

Oefenen, oefenen, oefenen...

2010-01-08T20:21:00.017+01:00

Even gauw wat laten zien van wat ik de afgelopen week heb uitgevoerd. Ik besloot gezichten te oefenen en profiel en driekwart profiel.

Vooral de gezichten van de zijkant vond en vind ik moeilijk, terwijl iedereen altijd zegt dat dat het makkelijkst is, lijken mijn pogingen meer op geplette eendachtige cyclopen dan op al dan niet aantrekkelijke mensen. Natuurlijk zie je echt maar één oog van opzij, maar toch leek het gek genoeg vaak alsof er aan de mysterieuze andere kant geen tweede oog schuilging.

Wat zeggen jullie? Moet ik die echt ook laten zien? Hm, vooruit dan maar. Helaas had ik de ultieme cycloop toch nog wat geprobeerd op te knappen, dus ik kan niet laten zien wat ik bedoel (alsof jullie nog nooit geplette eenogige eenden hebben gezien) Hier zijn ze:

Links de eerste schets. Nou ja, misschien was het wat geworden als ik erop doorgegaan was, maar ik was nog vastbesloten heeeeeeel veel snelle schetsjes te maken en de guru van mijn boek moedigde mij aan door te zeggen bereid te zijn heeeeeel veel fouten te maken en alleen soms per ongeluk iets normaals tegen te komen. Dus ik dacht: O, een meneertje, cool (ik ben niet zo'n mannen tekenaar)
Dan een vrouw die ik goed genoeg vond and let's move on. Problemen die ik zie bij haar zijn haar bovenlip, iets te grote oog en een beetje lage aanzet van haar oor. Maar geen eend...

De laatste! O, de laatste! Zo jammer dat ik hem heb veranderd. Hij was hilarisch! Juist omdat ik probeerde hem eens een grote haviksneus te geven, maar dat werd zoooo niet goed. En het oog was hiervoor heel vreemd. Nu... nou ja, enough said.
Jeej! Een profiel waar ik best wel blij mee was.

Hm, wat te zeggen, niet zoveel denk ik. Tis makkelijker te zeuren merk ik :) Moving on.
Getting the hang of it. Maar let op, deze twee dames hebben bijna hetzelfde gezicht, alleen haarstijl is anders.

Binnenkort moet ik echt aan de gang met verschillende soorten ogen, neuzen enz.

Meneer en mevrouw driekwart.
Ik was blij met ze; dat ze neuzen hebben met neusgaten en -vleugels en er niet belachelijk uitzien.

En zoals gezegd een herkenbare man te maken is moeilijk vind ik. Misschien issie wel een tikkie vrouwelijk, maar definately male... ik denk dat hij zijn emoties toch nog moeilijk toont.

Toen was ik mijn resolutie vergeten om stapels en stapels gezichtsschetsen te maken. Verveeld zocht ik naar iets leuks om te doen en vond in het boek een mooi plaatje dat ik heb gejat (en me hierover niet schuldig voelend omdat ik nu blijkbaar MOET natekenen van de Master (en hij nog steeds eigenaar is van zijn eigen bedenksels en bij name is genoemd in het vorige bericht).

Zij heeft niet overweldigd door rouw haar haar afgesneden, de dreads gaan verder en verder en ik vond het wel welletjes...Geïnspireerd door de pose van The Elf of Avalon door Ina Spicer (www.courtingthemuse.com) ben ik aan de slag gegaan met een bloemenelfje tussen de fuchsia. Al vind ik haar heel leuk, erger ik me aan het inkleuren met kleurpotlood. Nu gaat Cornell commenten dat ik het op de computer moet doen... en dat zou ik best willen, maar ik snap daar echt geen hout van en ben redelijk digibeet (jeej voor mij dat ik deze blog al kan maken). Wie me heel graag een cursus wil geven mag dat :) Anders wordt het ooit olieverf...

Hope you enjoyed!

Verhoudingen en posities oefenen

2009-11-30T19:51:00.024+01:00

Na jaren onderdrukt te zijn door mijn angstige perfectionistische brein, dat mij ervan weerhield een streep op papier te zetten als ik niet kon garanderen dat het eindresultaat mooi zou worden, heb ik de spreekwoordelijke draak verslagen en wel zo: (Please be warned, the following may be considered shocking) Na geïnspireerd te zijn door iemand uit de kerk die schildert en mij enthousiast haar werkruimte en creaties liet zien, ben ik naar de tekenwinkel gegaan om twee boeken te kopen over hoe je mensen tekent en dan in één boek specifiek fantasy wezens. Kneedgum (gom, say it with me now, tis vet) erbij, de instrukties gevolgd in de boeken vanaf het BEGIN, niet bladeren naar het eind en denken "oh man, das veel te moeilijk" en dan is hier de truc... beginnen te tekenen op gewone lelijke witte A4'tjes. Geen mooie schetsboeken gebruikt, zodat ik kon denken: "Dit ga ik toch weggooien, kijk, er zit zelfs een vies vlekje op!"
De eerste setback kwam na een paar dagen, toen het poppetje dat ik maakte om leek te vallen en een te klein hoofd had (dat laatste uiteraard (ahem) volledig te verwijten aan de artiest van het fantasyboek, helden worden overdreven sterk getekend, niet persé realistisch, maar dat wil er bij mij niet in... ze heeft toch al een te perfect figuur gekregen vinnik) Ik moeilijk doen, zou ik haar hele bovenlichaam uitgummen (gommen, veel minder tof om te zeggen dan gom...) en het verplaatsen, daarmee riskeren dat ik een super super lelijk gezicht zou tekenen dit keer en helemaal niets meer had? (Beter een omvallend poppetje dan een goede met een gezicht dat lijkt alsof er een vrachtwagen overheen is gegaan) Of wéér de benen veranderen (maar die zagen er juist al goed uit) en dan nog steeds met dat te kleine hoofd moeten leven? Het echte omval-probleem ontging me ook tot de volgende ochtend toen ik het plaatje op z'n kop zag liggen en me opeens de fout duidelijk werd.

Geniale ingeving van Michael: "Je kan hem toch ook gewoon nog een keer maken?" Huuuhhhh, maar dan houd ik een mislukt ding over! Hahahahaha, ik doe het!!!!!! En als deze dan wel lukt post ik de lelijkerd ernaast!!!!!!!!! Whoahahaha........ *bliksem en onweer op de achtergrond*

Voila, draak dood.

*Haalt adem*
Duz.... hier zijn ze dan. Een paar oefeningetjes:

Uit het boek Drawing and Painting Fantasy Worlds van Finlay Cowan, de bedenker en eigenaar van de tekenigen, ik heb ze alleen nagemaakt en laat dit zien voor recreational purposes only, jadajadajada...

Eerst een skeletje (ga geen ribben tellen, want echt waarheidsgetrouw issie niet) en hoe de lengtes van verschillende lichaamsdelen zich onderling verhouden.

Op dragoart.com een tutorial gevolgd door ene Dawn. Eerste twee afbeeldingen staan zo op internet, haar elfje is qua karakter anders dan het mijne. Verder heeft zij het inkleuren gedaan op de computer, ik met mijn kleurpotloodjes... o, en had alleen een veel te dikke pen (zo'n ding waarmee je op cd's schrijft, maar ik was te ongeduldig om te wachten tot Michael de echte fineliners van z'n werk naar huis mee kon nemen) dus das niet zo subtiel af en toe *kuch*wenkbrauwen*kuch*lippen*

Haar houding is niet helemaal gelukt. Ze zit erg rechtop en steunt niet echt op haar armen, maar ik vind haar wel schattig.

En dan hier ook uit het fantasyboek gehaald, een pose die ik heb gebruik voor een stoere vrouwelijke elf.

Links die arme omvallende meid, rechts een stabielere variant.

Nu met de juiste fineliners.

Nou, ik ben blij dat ik hiermee eindelijk gekomen ben tot het doel van deze blog, namelijk dat ik gestimuleerd word om alle nieuwe prut voor de leeuwen te gooien.

Ik ben gek op comments, dus stort hieronder je hart uit als je dat wilt.

Tips, kritiek, meningen, voorkeuren of ideeën - alles is welkom!

Fantasy figures

2009-11-05T21:15:00.011+01:00

Dit zijn tekeningen die ik op de middelbare school heb gemaakt. De laatste twee zijn van daarna. Het zijn figuren die ik heb nagetekend van Middle Earth kaartjes om de stamboom die we op school hadden bedacht te complementeren. Voorstellingen zijn dus de karakters in de stamboom.

Inscannen is een aantal keer mislukt, maar eindelijk staan ze hier dan bij elkaar.

Scarlett alias "de Chleaner"

Ai Ling (ben haar karakternaam kwijt), moeder van "de Chauffer" en "de Chortier". Zij overhandigt hier de sleutel van de poort aan Chortier.

Inga, één van de kinderen van de latere generatie. Haar naam weet ik ook niet meer.

Stéphanies karakter Cherberè

Jooske "de Chortier"

Simon als "Lam"

Dan als laatste ikzelf als "Chauffeur"

Dat waren ze weer. Zo ben ik door mijn oude voorraad heen, volgende keer wat nieuws.

Schilderen in Tuincentrum Rebel

2009-11-05T20:36:00.004+01:00

Een Bob Ross middagje in het tuincentrum (een van mijn favoriete plekjes) kon ik natuurlijk niet missen. Tussen een hele groep theekransdames zat ik daar met één meisje van mijn leeftijd te gniffelen om de drukte die de dames maakten om de kleur van het te schilderen uitzicht. Er had namelijk al een middag plaatsgevonden en de voornamelijkste kleur van die dag was blauw geweest, en ja, nog een keer blauw, dat kan natuurlijk niet. Het maakt niet uit wat we gaan schilderen, als het maar groen is! Oke, oke, om verder verzet te vermijden, zijn we allemaal maar vrolijk met groene (én blauwe) olieverf aan de slag gegaan.
Erg creatief mocht ik niet zijn, want eigen uitspattingen werden niet geapprecieerd... dus stiekem toen niemand keek, toch nog lekker hier en daar uit de band gesprongen...ssssttt....

Feeling happy inside

2006-09-23T17:40:00.001+02:00

Loved by trees and squirrels alike: Bob Ross, inspirational fuzziness-guru...

Niet met zijn speciale wet on wet techniek met olieverf, maar gewoon acryl. Dat gaf af en toe wat probleempjes, want dat is echt niet uitsmeerbaar en om het nog erger te maken kon ik alleen de Titanium White en de Burnt Sienna terugvinden in mijn verfbakje en was de enige kleur groen die niet uitgedroogd was Emerald Green, dus daar zijn nog 7 kleuren doorheen gegaan voordat het op een groen leek waaruit bomen zouden kunnen bestaan. Tegenslag alom, om maar niet te praten van de waaierkwast en die schattige mesdingetjes, waar je verf op het doek mee smeert en waarvan ik de naam niet eens weet, die Bob vrolijk tevoorschijn toverde terwijl ik met beteuterd gezicht en een lompe ronde kwast in handen maar wat besloot door te deppen op de Happy Little Bushes.

Bos bos bos...

It's working, I'm feeling warm and bubbly inside...

Wow, herftskleuren, sneeuw, ijs, groene bomen, een stralende lucht, donderwolkjes!?!

Kon ik niet kiezen???

Beestjes

2006-06-18T21:38:00.001+02:00

Hele hoop had ik hiervan eigenlijk, maar niet al te spannend, dus ik zet lekker alleen deze twee erop. De adelaar was een schoolopdracht in de brugklas bij Mr. Stone, die had gezegt: "Trek ik me daar alweer een blik met Göksu's open..." Ja, wat hij daarmee wilde zeggen weet ik niet, hadden Cornell en Emma onze naam berucht gemaakt in de lerarenkamer? Who knows, deze tekening vond hij goed genoeg voor een 9, m'n volgende was volgens hem een mislukte eend geworden (volledig mee eens, de bedoeling was een haan te maken in waskrijt...). Jammer dat ik die niet kan vinden om erbij te zetten, alhoewel...

Child's Play

2006-06-16T21:33:00.001+02:00

Deze plaatjes heb ik lang geleden gevonden in een Noors kinderboekje dat m'n moeder heeft. De laatste twee vind ik zelf het leukst, omdat er wat meer expressie te zien is op de gezichtjes. Ze zijn een beetje licht en dus niet zo heel goed te zien. Een beetje gluren dan lukt het best!

Schattig meisje vind ik dit.

Gezichten tekenen is cool... één lijntje kan al het verschil uitmaken tussen boos en verdrietig. Hier heb ik echt heel weinig potlood bij gebruikt. Grappig dat het toch is gelukt haar goed neer te zetten. Je weet nooit wat voor oogopslag en uitstraling je krijgt.

Intro

2006-06-16T12:22:00.000+02:00

Dit is een poging tot het overwinnen van mijn witte-vellen-angst, zoals Staub het eens zeer accuraat had verwoord.

Wie, wat, wanneer, hoe en waarom?

Nou, ik ga hier dus mijn nagetekende frubbels neerzetten, zo snel mogelijk, door ze in te scannen, omdat ik zo misschien mezelf achter de vodden kan zitten en op die manier wat meer kan gaan produceren.

Een schoon, wit vel is best een beetje intimiderend. Vaak lijkt zo'n nieuw blad tegen me te zeuren: "Begin er maar niet aan, de kans dat je tekening snel genoeg op papier eindigt en er perfect uit komt te zien is klein. Mij verkreukelen als het resultaat je niet bevalt is geen optie!"

Nou, poe aan alle opstandige witte vellen!!! Nog nooit heb ik er één hoeven verkreukelen, soms vielen ze wat tegen inderdaad, maar das geen ramp. Om een keertje iets anders te doen dan dingen natekenen, wat ik wel heel leuk vind stiekem, zal ik gewoon wat meer moeten oefenen. De tekeningen zijn van kleine fantasy plaatjes afkomstig en stellen ook stiekem mensjes uit mijn stamboom voor, remember guys??? Verder een paar blije uitspattingen op doek met acryl geïnspireerd door Happiness-guru Bob Ross. He's sooooooo cool.....

Oke, ook wel lollig om alles bij elkaar te gooien, have fun!